Atlete met teveel testosteron
Juli Op weg naar een toernooi in Frankrijk, halen bestuursleden van de Nederlandse Atletiekunie Foekje Dillema uit de trein. Op het perron van station Hilversum vertellen ze haar dat haar reis hier stopt. Ze zal nooit meer in de atletiekcompetitie mogen uitkomen. Als ze haar koffer ophaalt uit de coupé, vragen haar teamgenoten wat er aan de hand is. Ze antwoordt: “Ze zeggen dat ik geen meid ben.” Dillema reist waarschijnlijk ontgoocheld terug naar haar geboortedorp Burum. Ze tekent geen protest aan en weigert ooit nog te praten over haar korte carrière op de atletiekbaan.
/ Max Dohle /
Foekje Dillema () groeide op in het Friese gehucht Burum, op de grens van Groningen. Haar vader Pieter zat als werkloze in de werkverschaffing. Armoede werd in het gezin in hoofdletters geschreven. Het grote gezin woonde in bij Foekjes grootvader Foeke. Ze was naar hem vernoemd. Foekje was het derde kind in een gezin van acht. De eerste vijf kinderen waren meisjes die veel huishoudelijke taken moesten doen en op hun 12e gingen werken als dienstmeisjes of huishoudsters. Meer dan lager onderwijs had niemand in het gezin genoten. Geen van de zussen had overigens ooit iets vreemds gezien aan Foekjes uiterlijk. Gewoon een meisje. Ze vonden haar wel stug en teruggetrokken.
Tot haar 19e heeft Di
Sport categoriseert atleten in mannen en vrouwen. Dat is geen doel op zich. Vrouwen zouden in een gemengde competitie vrijwel kansloos zijn. Vooral mannen kijken vaak kritisch naar vrouwen op de sportbaan. Niet alleen naar de prestaties, maar ook naar de vrouw als sporter. Er bestonden en bestaan veel vooroordelen over vrouwen en de kwalijkste oordelen zijn dat ze geen vrouw zijn, niet % vrouw zijn of zelfs man zijn. In dit dossier kijk ik naar de manier waarop sportorganisaties besloten wie wel of geen vrouw was. Een ontluisterende periode.
/ Max Dohle /
Op de vraag wat vrouwen en mannen precies van elkaar onderscheidt, heeft de wetenschap geen eenduidig antwoord. Sportorganisaties denken dat ze dat verschil wel helder kunnen maken, met alle gevolgen van dien. Het dieptepunt is wel de uitsluiting van atleten van de vrouwencompetitie. Tientallen vrouwen zijn in de sportgeschiedenis verwijderd uit de competitie, steeds met andere argumenten, maar nooit gedragen door wetenschappelijk onderzoek.
Op zichzelf is uitsluiten vreemd, omdat alle grote sportkoepels, waaronder het Internationaal Olympisch Comité, verbroedering tussen de naties en de sporters propageren. Het uitsluiten van gezonde sporters die geen intentie hebben de competitie te vervalsen, is daar het slechtst denkba
Grote namen destijds waren Carl Lewis, die net aan zijn opmars was begonnen, de legendarische middenafstanders Sebastian Coe en Steve Ovett (die om uiteenlopende redenen niet in Helsinki aantraden), meter hordenloper Edwin Moses, polsstokhoogspringer Sergei Bubka en tienkamper Daley Thompson.
Bij de vrouwen heerste het Oostblok nog op vele fronten. Met onverslaanbare atletes als / meterspecialiste Marita Koch (DDR) en de Tsjechische Jarmila Kratochvilova – wier meterwereldrecord nog steeds staat en aan wie nog wel eens wordt gerefereerd als de naam Caster Semenya valt.
Nederlands succes was er ook. In de onlangs verschenen omvangrijke biografie over Paulen (Tegendraads visionair – De avonturier die nooit thuis was) wordt verhaald dat deze met tranen in zijn ogen de prachtige, nooit verwachte, tweede plaats van Rob Druppers op de meter (in !) verwelkomde.
Hoe zien zesendertig jaar later de Nederlandse kansen er uit? Een potentiële uitschieter op de 4x meter daargelaten is er weinig hoop op mannelijk succes. Bij de vrouwen daarentegen wijzen de vingers nadrukkelijk in de richting van Sifan Hassan, die het hele seizoen al geweldig presteert, van tot en met meter. Finaleplaatsen voor Dafne Schippers (een medaille lijkt buiten bereik), Lisanne de Witte ( m
Trainen bij hoge temperaturen
De zomer is dan misschien voorbij maar we willen een paar zaken toelichten over het trainen in warme situaties. Veel sporters vragen zich af of het verstandig is om te sporten bij hoge temperaturen. Hitte en warmte maken het trainen er niet makkelijker op en het kan grote risico&#;s met zich meebrengen. Dus daarom een paar tips wanneer je wilt sporten bij warm weer.
Sporten bij warm weer
Bij warm weer liggen een paar grote risico&#;s op de loer zoals bijvoorbeeld hyperthermie, oftewel oververhitting. Bij oververhitting kunnen de armen en benen opzwellen, kun je last krijgen van kramp of uitputting. Indien je door blijft trainen tijdens oververhitting of je hebt een extreem geval van hyperthermie te pakken dan kan dit levensbedreigende vormen aannemen.
Wanneer de temperaturen hoog zijn en er weinig wind is met een hoge luchtvochtigheid kun je beter niet trainen. De risico&#;s in deze omstandigheden zijn te groot en je huid kan minder goed afkoelen.
Uitdroging
Als je tijdens de training in warme omstandigheden weinig drinkt dan kan dat uitdroging tot gevolgen hebben. Dit noemen we ook dehydratie. Wanneer je als sporter een zware inspanning levert kun je makkelijk 1,5 tot 2,5 liter water uitzweten. Dit vochtverlies
Semenya is sinds haar doorbraak op de internationale scène in meermaals vernederd door medici
Ze lagen netjes klaar, opgelijst met de kerstvakantie in het vooruitzicht. In print: Le Fric van Alex Duff over de familie Amaury, eigenaars van L’Équipe en de Tour de France. Expected Goals van Rory Smith over de datarevolutie in het voetbal. En nog een stel boeken, zoals het hier niet ter zake doende Thermomix-kookboek voor de TM6 en Winnen met aandelen van Roland Van der Elst.
Dan op de e-reader: Unfit and Improper Persons van Kieran Maguire, over rare typen in het (vooral Engelse) voetbal. Binary, biologie over de genderproblematiek, van Zachary Elliott. Power Players over voetbal in propaganda, oorlog en revolutie van Ronny Blaschke. Ten slotte Caster Semenyas The Race to Be Myself, verschenen eind
Alleen dat laatste is verslonden en staat nu vol digitale aantekeningen. Het is niet goed geschreven, of het moet slecht vertaald zijn, dat kan ook, maar het personage en de problematiek die ze nu al haast vijftien jaar veroorzaakt blijven hoogst interessant. En dus ook het boek.
Voor selectieve lezers van wie de haren rechtkomen als het over geslacht en gender gaat, deze disclaimer als geruststelling: Caster Semenya is biologisch gezien misschien geen vrouw die al